سومینا

شهر و عشق مدت هاست جمع نمی شوند!

elnaz-e — Wed, 04 Nov 2009 15:34:18 GMT

من معنای محاصره را در شهر بی دروازه نمی خواهم!

من معنای ترس را میان دندان های لرزان و انگشتان یخ زده نمی خواهم

من معنای سرفه را میان اکسیژن وحشی پیاده رو نمی خواهم

من معنای دلشوره را میان خطوط بریده ارتباط نمی خواهم

من معنای فریاد را میان آرام های عاشقانه نمی خواهم

من معنای فرار را میان چمن های ترد نمزده نمی خواهم

شهر و عشق مدت هاست جمع نمی شوند!

شهر من

ما هر دو زنیم

دلم برای سرمای بی پناه تحقیر تنت می سوزد

دلم برای خراش های تجاوز روی صورت اشک زده ات

دلم برای زخم های اخم که حاشیه جوی هایت مثل راه راست ورم کرده می سوزد

دلم برای ضجه های پیش از زایمانت

دلم برای صبوری های کودک نیم خدایت می سوزد

مترسک

elnaz-e — Tue, 13 Oct 2009 09:46:06 GMT

امروز باز بی آر تی سوار بودم.دیدم سبیل به سبیل های خیابان انقلاب، امروز درجه دار شده اند.فکر کردم باز توی دانشگاه از «یا حسین» ، «هل من ناصر ینصرنی» می طلبند.پیامک زدم گفتند امن و آرام است.

دختر بچه روی پله نشسته بود و همان طور که کش مقنعه اش را دور شکوفه های مانتو اش می پیچید آواز می خواند:«آقا پلیسه زرنگه...» یادم افتاد هفته نیروی انتظامی را.

داشتم فکر می کردم به عکسی که مدت ها قبل دیده بودم.کلاغی که روی سر مترسکی نشسته بود و به کاه زیر کلاهش نوک می زد.خانوم کلاسور به دست ناگهان در آغوشم بود.با این ترمز خشن به خودم آمدم.پلیس راهنمایی باطوم به کمر میدان فردوسی، زل زده بود به شمارش معکوس چراغ راهنمایی!

مرگ بر گاوهای 1+5

elnaz-e — Wed, 07 Oct 2009 19:50:18 GMT

این روزها آمار تصادفات خیلی بالاست.من شک ندارم مهم ترین دلیلش پلیس راهنمایی و رانندگی سر چهارراه فردوسی است.این روزها می بینم به شکل خیلی شهوت انگیزی کف دست و انگشتانش را به نوک گرد باتومش می ساید.و من هر جا می روم از دیگران می پرسم :پلیس راهنمایی از کی باتوم به دست شده است؟

و هیچ کس نمی تواند جواب دقیقی بدهد.

البته در اماکن غیر استراتژیک هنوز پلیس راهنمایی و رانندگی به تکنولوژی روز مجهز نشده است

داشتم از تصادفات می گفتم.تصادفات این روزها.اولش خواندم که بعد از سی سال نمایندگان ایران و امریکا در حاشیه نشست ژنو به تنهایی پشت درهای بسته رفته اند!

گفتم خوب این که چیزی نیست .بالاخره هر چیز شروعی دارد.مثل جریان باتوم و میدان فردوسی!

لابد چین و روسیه و ونزوئلا و بورکینافاسو پاسخگوی نیاز های روزافزون ما نبوده اند.شاید هم آن روی کثیف کمونیستشان را به ما نشان داده اند!

بالاخره آدم جایی کم پی به اشتباهاتش می برد و می گوید:...

بعضی ها هم البته معتقدند اعتراف پشت درهای بسته کیفش بیشتر است!

اما قضیه از جایی تصادفی شد که شنیدم اولین محموله یک کشتی آمریکایی درحال سرریز شدن به بندر بوشهر است! من یاد جوک هایی افتادم که بعد از «مذاکره پشت درهای بسته» هاشمی و مرحوم بی نظیر بتو توی شهر دهان به دهان می گشت!

خوب هر مذاکره ای نتایجی برای دو طرف دارد... قسمت خیلی تصادفش هم اینجاست که این محموله شامل هزاران راس گاو!!!!است.که می رود به سمت املاک شرکت پگاه...

این یکی دیگر مثل نتایج مذاکرات هاشمی و بی نظیر بتو لطیفه و افترا نیست...واقعا اولین محموله سرریز شده پس از مذاکرات دوجانبه :گاو است!!!

چه تصادفی.

تو بگو :مرگ بر امریکا!

من می گویم: مرگ بر گاوهای 1+5

حاشیه بزرگراه

elnaz-e — Fri, 02 Oct 2009 10:11:18 GMT

دستی سطل بزرگ آب و کف را از مغازه بیرون می آورد.آب و کف در هوا موج زیبایی می گیرد و بعد مثل یک سیلی محکم پاشیده می شود به سطح پیاده رو.رگه های باریک آب حباب دار به زودی به راه می افتند و می آیند به طرف من و جوی آب.نشسته ام زیر سایه درخت و پیاز پوست می کنم.چند رگه به هم متصل می شوند و همزمان از فاصله بین دو بلوک جدول می ریزند داخل جوی.بلند می شوم.ظرف بزرگ پیاز را می گذارم روی پیشخوان و می گویم:آقا فرهاد من از فردا نمی آم.

آقا فرهاد دارد چربی های لابلای موهای ساعدش را با آب داغ می شوید.

خیره می شود به چشم هام.

می گوید:سه روز شد؟

می گویم:امشب می شه.

- امون از جوونای امروز!

- وقت ندارم.باید برم

- برمی گردی شهرستان؟

- نه

نمی داند شهرستان من چند محله آن طرف تر است.چند کیلومتر به سمت غرب.حاشیه بزرگراه را که بگیری به زودی می رسی به شهرستان من.مادر آنجا گوشه ای نشسته وچند دقیقه یک بار اشک از گوشه چشمش راه می گیرد.چند ساعت یک بار دست می برد لابلای موهاش و لبهاش را انقدر می گزد تا خون راه بیوفتد.بلند نمی گوید تا وحشت سراسر خانه را پر کند اما زیر لب مدام می گوید:سه ماه ، سه ماه!

و حواسش هست که ناگهان در اتاق کسی باز نشود.حواسش هست که هنوز برای دسته جمعی عزاداری کردن سه ماه زود است.حواسش هست که من از حالا دیگر شریک غصه و غم خانواده نیستم.

حاشیه بزرگراه را به سمت شرق می گیرم.بوی پیاز را مثل نشانه ای از زنده بودن از کف دستانم می گیرم.بعد دستم را می کنم داخل جیبم.داخل کوچه پس کوچه ها بوی غذا می آید و صدای آواز خواندن بچه ها و دعوای زن و شوهرها.پیرمرد پشت کتاب هایی که سالهاست روی هم چیده شده اند مچاله شده و سیگارش را با ولع پک می زند.

می گویم:بابا نمی بندی؟ دیر وقته!

می گوید:بابا نیستم

و اشاره می کند یک صندلی را از کتاب خالی کنم و بنشینم.

می گویم :بابا پاکنم داری؟

دست می کوبد به پیشانی اش.با هیجان می گید: نه فقط کتاب.فقط کتاب.

می آید نزدیک و دستش را می گیرد زیر چانه ام.می گوید:به! پس آب دماغت کو بچه؟

می گویم:جای دوری نرفته بابا..اینجا همون شکلیه..

می گوید:تو عوض شدی..ماشالا.چه بزرگ شدی...

نگاهش می کنم.صدایش را صاف می کند و می گوید:برو بچه تا نزدمت.

لبخند نمی زنم.می گویم:بابا پاکن نمی خواستم.

می گوید: می دونم.پسر بچه ها شیطونن.

می گویم:نه بابا،متوجه نیستی...

می گوید:فکر می کنی نیستم.هستم بچه جان.تو چشات برق کنجکاوی رو از صد فرسخی می دیدم.

سکوت می کنم.ادامه می دهد.

-آخه من این کاره ام!

باز ادامه می دهد: این ورا؟!

سکوت می کنم.سر حال آمده:کتاب شبگردت کرد یا عاشقی؟!نکنه مث من قوزی شی؟!

می گویم:کاش می شدم.

می گوید:لب بگز بچه.

دست روی گونه ام می گذارد و صورتم را می گرداند سمت دیگر مغازه.بلند می شوم.لحظه ای بعد لابلای بوم ها و سه پایه ها و رل های رنگ روغن مثل یک موش پرسه می زنم.زیر پیشخوان شیشه ای نگاهم متوجه صدها پاکن رنگارنگ می شود که کنار هم چیده شده اند.انگشتم را فرو می کنم داخل شیشه .

-این چند؟

اشاره ام از شیشه رد نمی شود.

-کدوم؟

-این دیگه..

-مرد عنکبوتی رو می گی؟

-نه بابا.این یکی.ملوان زبل.

-دویست.

دویست تومانی را می گذارم روی پیشخوان و ملوان زبل را صاحب می شوم.

دستم را دراز می کنم سمت پیرمرد.دست می دهد.

-مرد شدی!

-شدم

-باز می آی؟

-نمی تونم.

تهران-7صبح

elnaz-e — Sun, 27 Sep 2009 08:37:18 GMT

به بدنش کش و قوس می دهد و می گوید :هوا خوبه.

نوک انگشت هام یخ زده.

می گویم:تهران داره فصل می خوره!

می گوید:فصلشو دوست داری یا فصل خوردنشو؟

می گویم:فصل خوردنشو.

خم می شود و به سرعت درجا می زند.

-مسابقه تا دم آبخوری؟

-تشنه ام نیست که.

-کاپ هایی هم که می دن طلا نیست.

زن و مردی که از کنار نیمکت رد می شوند به دیالوگمان خیره می شوند.ما هر دو لبخند می زنیم.من به تنهایی خمیازه می کشم.با دست های شل و آویزان بلند می شوم کنارش قرار می گیرم.ژاکتم را فرو می کنم داخل کیفم.وانمود می کنم می خواهم زیپش را ببندم نمی توانم.انگشت هاش می آید نزدیک برای کمک کردن.کیف را پرت می کنم توی بغلش و یک نفس می دوم تا آبخوری.چند نفس عمیق می کشم.چشم هام را می بندم.هوا از باران دیشب بوهای خوبی می دهد.نوک انگشتهام رو فرو می کنم داخل مچم.با انگشت شست گیرشان می کنم.کمی گرم شده ام.کسی تنه می زند.چشم باز می کنم .اخم های مرد گرمکن پوشی دور می شود.خودش هم مثل صدای پاها و نفس زدن های تندش کنارم نیست.برمی گردم.نه او،نه کیفم،نه بطری آبمیوه .نیمکت خالی است.چشم می دوانم اطراف.می نشینم.کم کم سردم می شود.انگشت هام را فرو می کنم زیر بغلم.مچاله می شوم.سرمای خفیف لذت بخشی است.بطری آب را از عقب می آورد جلوی صورتم.

می گویم:دویدم تشنه ام شد.

بطری آب را سر می کشم.آب با طعم خفیفی از آبمیوه.

اودیسه ی حنجره ها

elnaz-e — Sun, 20 Sep 2009 20:56:18 GMT

صدای بلندگو همیشه از صدای حنجره بلند تر است.

یعنی اصلا فلسفه اختراع بلندگو همین است.وقتی می خواهی به فناوری بلند کردن صداها دهن کجی بکنی کمی خنده دار می شود...

فریاد زدن+کف زدن+سوت کشیدن+پا کوبیدن+بوق زدن+هو کردن+...

کم که می آوری یک نفر آن وسط فریاد می زند: مرگ بر بلندگو!

ناخودآگاهِ هیچ کس این جمله-شعار را تکرار نمی کند.

همه می خندند.

آدم پشت بلندگو هم می خندد.بعد از بلندگو موسیقی پخش می شود.انگار یک کارناوال توی ریودوژانیرو.بعد از آن همه جیغ می کشند و فرار می کنند.آدم پشت بلندگو دیگر نمی خندد.میان راه بازگشت اما دوباره صدای بلندگو بلند است.سخنرانی آنلاین پخش می کند.داری چند تا فحش آب دار آب نکشیده نثار حضور پررنگ بلندگو می کنی که یک نفر مثل شوهر خواهر علی فتاح-رمان من او- جلویت سبز(سبز نه، کرمی یا خاکستری!) می شود.اولش کمربند به پایینش را می بینی بعد پا می گذاری به فرار.نمی دانی از قدو قواره کوچک خودت فرار می کنی یا از اخم شوهر خواهر علی فتاح!

جلوی اولین آبسرد کن می ایستی.

اهدایی پدر شهید...

نمی دانی تندی فلفلناک گلویت را سرفه می کنی یا نگاه نچ نچ وار بعضی را.چگونه می توانی توضیح دهی چند بازپک(بر وزن بازدم!) عمیق سیگار را که توی صورتت خالی کنند روزه ات شرعا باطل است؟

آب اما چیز خوبیست.لیوان یک بار مصرف هم به تعداد زیاد روی آبسردکن اهدایی پدر شهید هست.

یاد فریاد ریتمیک همت و باکری می افتی.آب ننوشیده را داخل لیوان یکبار مصرف ذخیره می کنی.چند قدم نرفته ای که باران می گیرد.لیوان یک بار مصرف را نگاه می کنی.از خجالت می گذاری اش روی کاپوت یک پیکان پارک شده.خیسی ابر را با خود می بری تا گیت مترو. سکوی مترو پر از حنجره است. قطار که از راه می رسد دیگر بلندگو نمی گوید :از تابلوهای راهنما استفاده کنید.فکر می کنی لابد اینجا چون پایین تر از سطح زمین است فلسفه اختراع بلندگو به چالش کشیده شده است!

میان فریاد حنجره ها پناه می بری به واگن زنانه.اینجا هم پر از چالش است:

«ایستگاه بعد: یار دبستانی من!»

خانه که می رسی تازه غصه ات می گیرد.به خاطر خانمی که سیلی زد به پریشانی موهات و «حرامزاده» ات نامید.

نمی دانی از کشف حجاب میان فریاد و فرار، بر خود می پیچی

یا از اینکه سند ازدواج پدر و مادرت را همراه نداشتی

یا از شباهت بدبختانه آن خانم با مادر بزرگت

و از اینکه مردم داشتند هجوم می بردند به رکیک بودن سخنش و تو نا امیدانه دست بر سینه هر دو طرف می گذاشتی:بس کنید...بس کنید...

یا از...

یا از چرخش ایدئولوژیک بلندگوهایی که با تو می خندند و ناگهان بر حنجره ات و بر حجابت و بر مشروعیت نطفه ات خشم می آورند!

بلاگفا بسته است.با جی میل هم نمی توانی درددل کنی.دردناکی بغضت را با تنهایی خود آزارانه ات در میان می گذاری:

زنک نباید این حرف را می زد

نباید می زد

من فقط آمده بودم که بتوانم روزی اگر لازم شد صادقانه روایت کنم

...

باران بی وقفه می بارد

بی بهانه

elnaz-e — Sun, 13 Sep 2009 11:29:37 GMT

چه بی بهانه حلول می کنی
میان آهنگ سرخوشانه قدم هایم
و لابلای استقامت انگشتانم

چه بی بهانه حلول می کنی
میان روراستی جاده
و صحیح بودن املای واژه

چه بی بهانه حلول می کنی
میان فلسفه بزرگ بودن خدا
و منطق بی نقیض آسمان

حلول کن
بی بهانه حلول کن
اما زمان عوض کردن گلدان
کمی به فکر تردی ریشه های نورسم باش!

آمدم بگویم

elnaz-e — Wed, 26 Aug 2009 17:39:18 GMT

آمدم بگویم جمعه آخر ماه مبارک بد روزی نیست.

نه اشتباه نکن نماز را نمی گویم(راستی نماز جمعه چند رکعت است؟!)

راهپیمایی روز قدس را می گویم

چه جور کتانی باید بپوشم؟!

آمدم بگویم قسمت چهارم سریال کمدی-درام را از تلوزیون دیدم.بدجوری کیف کردم.آن هم در گیرودار شوی هرشب احسان علی خانی که زور می زند چند قطره اشک از ملت بگیرد.و میان قیافه مضحک حمیدماهی صفت که دیدن قیافه اش آدم را یاد قرکمر های استادانه اش می اندازد و حالا پوست انداخته و عجب معنویتی می دهد به شب های پر فیض ماه رمضان!

آمدم بگویم اما نا گهان گویا عاشقانه ای از ذهنم تراوید...

می نویسم...

ننویسم؟

نکند باید جواب عاشقی ام را یکی از همین روز ها پس بدهم؟!

بی صدا اگر بخواهی

بله عزیز من.می شود نسیم

با صدا اگر بخواهی

بازیگوشی گنجشک هاست لابلای شاخ وبرگ زبان گنجشک حیاط

تو امروز عصر چایت را با صدا می خوری یا سکوت؟

تمدن کوچک

elnaz-e — Sat, 15 Aug 2009 19:03:35 GMT

صدای زوزه سگ ها از دوردست خانه می آمد.داخل خانه فقط صدای چیده شدن ظرف ها بود.مرد روزنامه را بست و عینکش را گذاشت کنار بشقابش.

گفت:کسلی؟

زن گفت:نه.امروز باز برق رفته بود.حوصله ام سر رفت.

زن غذا را با ماهیتابه گذاشت روی میز.مرد چند بارآن را با قاشق این طرف و آن طرف کرد و آخر سر دو سوم آن را ریخت داخل بشقابش. زن نشست طرف دیگر میز.

مرد گفت:این که چیز جدیدی نیست.می آد ،می ره.

و به لحن آهنگین خودش خندید.

زن گفت:گفتم حوصله ام سر رفت!گفتم حوصله ام سر می ره!

-واسه همینه بره شام پختن انقدر وقت می ذاری؟

-شبا شام حاضریه.به خاطر تناسب اندام..

-گوش کن خبر منو:امروز آقای فاطمی رو دیدم.

-وای چه خبر مهمی! من خودم هر روز همه همشهریاتو می بینم.با همه شونم احوال پرسی می کنم!

-بفرما اینم ترافیک.دیگه چی می خوای تا اینجا بشه عین تمدن بزرگت؟!

باد گرفته بود و پنجره ها را می لرزاند.زن غذای ته ماهیتابه را با دقت ریخت داخل بشقابش

گفت:تهرانو ولش کن.از دیدار غیر منتظره ات با آقای فاطمی می گفتی.

مرد سکوت کرده بود.خمیر داخل نان را خالی می کرد.

زن گفت:هفته دیگه یک سال می شه.قرارمون مگه نبود بعد از یک سال تقاضای انتقالی کنی برگردیم؟

مرد دوباره به هیجان اومد:نه خیر تازه دارم لذت می برم. هوای تمیز.کوچه های بچه گی.پنج دقیقه تا نیروگاه.

آرنج مرد را از روی میز برداشت و زیرش را دستمال کشید.گفت:پس من چی؟

-تو؟ تو آرامش...سکوت...درآمد زیاد...خونه بزرگ.

مرد فرورفت داخل کاناپه.صدای بسته شدن در کابینت آمد.

-زیادم نشه؟

-نه.امشب شب اوقات تلخیه! باز چته تو؟

زن با دوفنجان چای وارد پذیرایی شد.

-فکر نکن من درکت نمی کنم.وقت لازمه تا جا بیوفتی.نگران نباش.

صدای زوزه سگ ها نزدیک تر شده بود.انگار پی طعمه ای آمده بودند نزدیک های خانه..نشست کنار شوهرش.

-من از صدای اینا می ترسم.

-می خوای با چند تا از همکارام رفت وآمد کنیم؟

-نه نه خواهش می کنم.سرک می کشن به زندگی آدم.تازه هم زبون من نیستن.حوصله شونو ندارم

-راس می گی.اخه تو همون کارمند روابط عمومی نیستی که با عالم وآدم سر وسر داشت؟

زن بالا تنه اش را آورد نزدیک تر:آخه اینجا یه دست لباس مناسب پیدا نمی شه.

بلند شد ایستاد روبروی زن .

-پاشو پاشو

-چیه مار نیشت زد؟

-نه...

ناخنش را جوید.

-ببین این کاناپه جاش با میز کناریه عوض شه بهتر نیست؟

زن دستانش را فروبرد داخل کاناپه و بلند شد.جای میز و کاناپه عوض شد.

-بهتر شد؟

-آره.خوبه.

-این طوری نماش بهتره.وقتی وارد سالن می شی...

دستش را دراز کرد طرف گلدان.

-اینو از اینجا برداریم؟

-آره خودم فکرشو کرده بودم.گلدون کنار شومینه نمای قشنگی نیست.

-خوب چرا نگفته بودی خانم خوش سلیقه؟

یک ساعت بعد دکور خانه متحول شده بود.مرد مسواکش را دست گرفته بود و با رضایت نتیجه کارش را برانداز می کرد.رفت داخل توالت داد زد:آخر آقای فاطمی رو نگفتم!

-خوب بگو

-گفت خانومش تو آموزش پرورش این جا انگار سمت مهمی داره.منم گفتم سفارش تو رو بهش بکنه.

زن دستش را آورد داخل و مسواکش را برداشت

-چه قدر طولش می دی؟برق دندوناتو بیا تو آینه هال نگاه کن.

مرد دمپایی هاش را درآورد و داخل هال شد.

-خلاصه که منتظر شغل جدید باش.

-حالا زیاد روش حساب نکن.

-بابا جون رفیق بچه گیمه.رومو زمین نمی اندازه

زن محتویات دهانش را تف کرد داخل روشویی

گفت:تو یه هیولا هستی می دونستی؟

مرد سرش را آورد داخل.شکلک در اورد و گفت:این جوری؟

وقتی مرد به خواب رفت صدای زوزه سگ ها از حوالی خانه می آمد.زن هم مدتی بعد به خواب رفت.

سبز و آرام

elnaz-e — Fri, 17 Jul 2009 22:03:18 GMT

با وسواس همیشگی نگاهم را فرو بردم داخل گلوله های سبز و آبدار.

-این لوبیای سحر آمیزه؟

می دانستم آنجاست.سایه اش روی من و گلدان کوچکم چند ثانیه پیش متوقف شده بود.چیزی نگفتم.

-بزرگ شده؟!

خوشحال شدم برایش مهم است.اشاره کردم بیاید نزدیک تر.

گفتم:ببین.این کوچولوئه رو می بینی؟ جدیده.

گفت:این که قبلا ام بود.

گفتم: نه نبود .این قبلیه رو دیدی.می بینی؟بزرگ شده.حالا یکی دیگه داره میاد.

گفت:می گم که!

نگاهش کردم.ادامه داد:این لوبیای سحر آمیزه...نه نه ببخشید،کاکتوسه سحر آمیزه!

باز نگاهش کردم.

-آخه پس چرا قد نمی کشه؟

-می کشه ولی آروم آروم .

نوک زبانم رو برایش در آوردم.ادامه دادم: وقتی تو خوابی!

راستش را بخواهی اصلا خیال شوخی کردن نداشتم.فقط می خواستم تلخ نگویم تا باورم کند.ولی چه فایده؟ وقتی نخواهد زیر بارش برود ،نمی رود.کوچک تر ها،سخت زیر بار حرف آدم می روند.

گفت:وقتی ام بیدارم ،نگاهش نمی کنم.وقتی ام از تشنگی تلف شه، بازم نگاهش نمی کنم.وقتی ام کرم بذاره...

گفتم:صبر کن صبر کن...

و سرم را چند بار بالا پایین بردم تا صبور باشم.

-این ها به هفته ای دوبار آب احتیاج دارن.باغچه صیفی جات نیست که...گیاه کویره!

نگاهم کرد.چیزی از نگاهش خواندم.

گفتم:خنگه!مبادا من نیستم آبش بدی ها؟

گفت:نه که کشته مرده شم؟!

گفتم:خوب چرا نیستی؟

گفت:بره اینکه وقتی من خوابم قد می کشه.

گفتم:ولی می کشه

سایه رفت.چند روز دیگر گلوله سبز کوچک راه خودش را پیدا می کند.برای دیدنش نیاز نیست با ناخن،بزرگتر ها را کنار بزنی.و آرام آرام از زیر سبزی چاقش یک جوانه دیگر سر در می آورد.